Οι φράσεις «έλλειψη χρόνου», «δεν προλαβαίνω», «τρέχω» είναι οικείες σε όλους. Η χρήση τους πλέον είναι σχεδόν καθημερινή. Καθημερινές υποχρεώσεις, πίεση, πολλές απαιτήσεις και πολλά ακόμη είναι στην «ατζέντα» σχεδόν όλων. Ο χρόνος που διαθέτει κάποιος για τον εαυτό του, να αναλογιστεί την πορεία του, τη ζωή του, τις σχέσεις είναι… ανύπαρκτος. Αντί αυτού βρίσκει άπλετο χρόνο να κατηγορεί τους γύρω του για τα «κακά» που του συμβαίνουν και ακόμη χειρότερα να υποφέρει ο ίδιος από καταστάσεις τις ζωής του που δυσκολεύεται να χειριστεί. Αν ο καθένας έβρισκε λίγο χρόνο να αφιερώσει στον εαυτό του και να σκεφτεί – μόνος του ή με τη βοήθεια ενός ειδικού – «τι γίνεται;» «πώς θέλω να πάω τη ζωή μου;», τότε σίγουρα η καθημερινή του «ατζέντα» θα έπαιρνε άλλη μορφή. Το ίδιο και οι σχέσεις του, το ίδιο και ο ίδιος. Ο λίγος χρόνος απολογισμού της πορείας για τον καθένα θα «εξοικονομήσει» χρόνο, θα οδηγήσει σε σχέσεις ποιοτικές και θα απελευθερώσει τον ίδιο από βάρη που δεν του αναλογούν.      

  Ο σύγχρονος τρόπος ζωής έχει οδηγήσει τους περισσότερους ανθρώπους να μην εκφράζουν τα συναισθήματά τους. Φυσικά, για να εκφράσει κάποιος τα συναισθήματά του θα πρέπει πρώτα να τα έχει αναγνωρίσει: χρονοβόρο! Είναι τόσες πολλές οι ώρες εργασίες και τόσες πολλές οι υποχρεώσεις που έχουν περισσότεροι από εμάς, που το να «αισθανθούν» και να «βιώσουν» φαντάζει πολυτέλεια! Έτσι λοιπόν, το σώμα καλείται να κάνει τη δύσκολη δουλειά. Να αντιδράσει ανθρώπινα σε κάτι απάνθρωπο! Να εξωτερικεύσει το συναίσθημα, που για τόσο καιρό ήταν ξεχασμένο. Καταπίεση, άγχος, συγκρούσεις, πιέσεις… όλα πρέπει να ξεχαστούν, να καταχωνιαστούν, να ξεπεραστούν. Το σύμπτωμα, λοιπόν, έρχεται να μας υπενθυμίζει ότι είμαστε ανθρώπινοι. Το σώμα μέσω του συμπτώματος θυμάται ό,τι έχει προσπαθήσει να ξεχάσει ο νους. Αποτελεί μόνο την πρόσοψη για κάτι βαθύτερο. Το σώμα αποθηκεύει και οι σωματοποιήσεις και οι ψυχοσωματικές εκδηλώσεις γίνονται φορείς της βιολογικής μνήμης του ανθρώπου. Αυτό που παρουσιάζεται στο «εδώ και τώρα» σαν ένα ανησυχητικό και ακατανόητο σύμπτωμα, πρέπει να αποκρυπτογραφηθεί, να διαβαστεί. Τα συμπτώματα είναι οι θεματοφύλακες μιας μνήμης που είχε απορριφθεί, των συναισθημάτων που έχουν καταχωνιαστεί. Έτσι, λοιπόν, το σύμπτωμα δίνει στον άνθρωπο την ευκαιρία να γίνει ανθρώπινος και να ακούσει τα συναισθήματά του. Του δείχνει την ανθρώπινη πλευρά της ζωής! Δυστυχώς, οι περισσότεροι άνθρωποι επιλέγουν να ακολουθήσουν φαρμακευτική αγωγή εξαλείφοντας έτσι κάθε συναίσθημα και χάνοντας την ευκαιρία απλά να είναι ανθρώπινοι.    

  Το να είσαι γονέας είναι μια εξαιρετικά δύσκολη διαδικασία. Κανείς δεν μένει απολύτως ικανοποιημένος με την εκτέλεση των γονεϊκών καθηκόντων του και κανείς δεν περνά μέσα από αυτή τη διαδικασία ανέπαφος. Η διαδικασία του να είναι κάποιος γονέας διαφέρει ανάλογα με την ηλικία του παιδιού. Όταν τα παιδιά είναι πολύ μικρά, υπερισχύουν οι λειτουργίες της ανατροφής και της φροντίδας. Ο έλεγχος και η καθοδήγηση αποκτούν μεγαλύτερη σημασία αργότερα. Καθώς το παιδί ωριμάζει, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της εφηβείας, οι απαιτήσεις των γονέων αρχίζουν να συγκρούονται με τις απαιτήσεις των παιδιών για αυτονομία, που ταιριάζει στην ηλικία αυτή. Ο γονεϊκός ρόλος γίνεται μια δύσκολη διαδικασία αμοιβαίας προσαρμογής. Οι γονείς επιβάλλουν κανόνες τους οποίους δεν μπορούν να εξηγήσουν εκείνη τη στιγμή, ή δεν τους εξηγούν ικανοποιητικά, ίσως επειδή θεωρούν αυταπόδεικτους τους λόγους για τους οποίους τους έθεσαν, παρότι δεν είναι αυταπόδεικτοι για τα παιδιά. Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, μπορεί να μην δέχονται τους κανόνες. Τα παιδιά γνωστοποιούν τις ανάγκες τους με διάφορους βαθμούς σαφήνειας και έχουν νέες απαιτήσεις από τους γονείς, όπως οι απαιτήσεις για διάθεση περισσότερου χρόνου ή μεγαλύτερο συναισθηματικό δέσιμο. Η ανατροφή ενός παιδιού διέπεται σε μεγάλο βαθμό από πολυπλοκότητα. Οι γονείς δεν μπορούν να προστατεύουν και να καθοδηγούν, χωρίς ταυτόχρονα να ασκούν έλεγχο και να θέτουν περιορισμούς. Τα παιδιά δεν μπορούν να μεγαλώνουν και να ανεξαρτητοποιούνται χωρίς να απορρίπτουν και να επιτίθενται. Η διαδικασία της κοινωνικοποίησης είναι συμφυής με τη σύγκρουση.      

Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν κάποια δυσκολία ή πρόβλημα θεωρούν ότι αν το αφήσουν «θα περάσει μόνο του», «θα ξεχαστεί», «ο χρόνος θα το γιατρέψει». Φυσικά αυτό που συμβαίνει, είναι όχι μόνο να μην «περνάει» το πρόβλημα, αλλά να επιδεινώνεται και να πολλαπλασιάζεται και να επηρεάζει και άλλες καταστάσεις και λειτουργίες της ζωής του καθενός. Το κάθε πρόβλημα δεν επιλύεται μόνο του και η κάθε δυσκολία δεν «περνάει» αν δεν ασχοληθεί κανείς μαζί της. Είναι πολύ σύνηθες και εύκολο για τον καθένα να βλέπει, να ασχολείται και να φροντίζει για τα προβλήματα των γύρω του, αφήνοντας τα δικά του θέματα στην άκρη. Είτε γιατί φοβάται να τα αντιμετωπίσει, είτε γιατί θεωρεί ότι δεν είναι σημαντικά, είτε για να μην γίνει «εγωιστής» με το να ασχοληθεί και λίγο με τον εαυτό του. Το βέβαιο είναι ότι με το να μην έρχεται αντιμέτωπος κανείς με τα θέματα και τις δυσκολίες που τον απασχολούν δεν σημαίνει ότι παύουν να υπάρχουν ή να επιλύονται. Απλά παρατείνονται και πολλαπλασιάζονται..